17/3/14

H αποκωδικοποίηση ενός ''Ονείρου''...


 
* Έγραψα αυτό το ποίημα το 1993. Για πάνω από 30 χρόνια πάλευα μανιασμένα να θυμηθώ ποια είμαι και τι ήρθα να κάνω εδώ… Κάτι σημαντικό έπρεπε να θυμηθώ. Σχεδόν ολόκληρη τη ζωή μου, μόνη μέσα στο πλήθος, έψαχνα… Μόνο έψαχνα…
Και τελικά βρήκα...

Διάβασα ένα από τα ποιήματα που έγραφα μικρή. Όλα μου τα ποιήματα μόλις τώρα κατάλαβα ότι αποκωδικοποιούνται – όπως και οι πίνακές μου, που τους αποκωδικοποίησα μόλις τα τελευταία χρόνια που τους είδα ξανά. Όπως και όλες οι εμπειρίες μου [μας].
 
  
« O N E I Ρ Ο »

[ 6 - 8 -1993 ]
 
 

Ανάδυση μες από τον αφρό [αναλαμπή της μελλοντικής αφύπνισης],
εκεί όπου το χρυσό φεγγάρι
απλώνεται μέχρι τα πόδια μας,

εκεί όπου το κουρασμένο κύμα μας αφουγκράζεται.

Εκεί, στο συναπάντημα
της θάλασσας και του ουρανού

-στο αιώνιο φιλί τους-
αναδύεται ένα φως χλωμό [Θεϊκός Σπινθήρας εν υπνώσει],

τόσο μακρινό μα συνάμα τόσο χειροπιαστό…


Φως που αγγίζει τα χρώματα του Είναι μας.
Ένα φωτάκι γεμάτο θύμισες. [αναμνήσεις του αρχείου της Ψυχής]

Κι είναι κι αυτό ένα καραβάκι ορφανό
που ταξιδεύει στα πελάγη της μελαγχολίας μας [διττότητα].

 

Ω, πόσο απομακρύνεται
και πως συνάμα αυτό αντανακλάται μες στα όνειρά μας;

Ένα με ΄μας κι ένα με το άπειρο…

Λατρεία [θείο πάθος για πνευματική αφύπνιση]
αχαλίνωτη κι αδάμαστη κι ακούραστη…

Κι εσύ ένα φως στα πέλαγα του Είναι μας.
 
Εσύ τα πάθη και τα λάθη μας είσαι [δοκιμασίες για αφύπνιση]

και κυμάτων υστερίας παφλασμός.

Συ, ο ασκός των ανέμων
που μανιασμένα μάχονται διέξοδο να βρουν.


Οι άνεμοι είναι τα πάθη μας,
είναι τα δάκρυα που ψάχνουν να ξεσπάσουν,

είναι οι ευχές μας για μια ηλιόλουστη μέρα
μέσα στο καταχείμωνο.

Κι είναι η δίψα μας για αγάπη [ανάμνηση της Εστίας]
-δίψα που έμεινε δίψα…

 

Εσύ, ένα φως [Θεϊκός Σπινθήρας εν υπνώσει] που μέσα μας κατοικείς
κι όμως μακριά σε βλέπουμε στον ορίζοντα

κι απλώνουμε τα χέρια.
Στέφεις την πύλη της ουτοπίας μας,

φως αμυδρό, έρχεσαι και φεύγεις.

 
Μαζί με μια πανσέληνο
μες στα χρυσά της δίχτυα παιχνιδίζεις,

φως σαν τη βαρκούλα [ενσαρκωμένη ψυχή] στον αφρό
που ταξιδεύει μόνη γεμάτη αποθυμιές

κι αγάπες φορτωμένη!

 
Και αρμενίζεις στα ανοιχτά,
στους χρυσαφένιους τους αφρούς.

Κι όταν πια με τα σκιρτήματα τα πρώτα της αυγής εσύ σβήνεις,
μες στου ορίζοντα το φιλί αφήνεσαι να χαθείς.

Μοιάζεις σαν όνειρο μιας νύχτας θερινής.
Σα μία δίψα [για ενθύμηση κι αφύπνιση] που έμεινε μόνο δίψα…

 

Ένα όνειρο που έφυγε μες της αυγής τον ερχομό.
Ένα φωτάκι σαν καραβάκι που χάθηκε σ’ ένα λεπτό.


Κι εγώ τα βλέφαρα ανοίγω και να ΄μαι τώρα πάλι, εδώ,
Στον ίδιο κόσμο, στην ίδια αλήθεια,

Στο φως του Ήλιου [διακτινιστική αναδρομή στο μέλλον της πνευματικής φώτισης κι αφύπνισης – η Ψυχή Αφυπνίστηκε] το δυνατό…

 
Φίλις Χρυσού



Αναλύοντας: Το Φως του Θείου αργοκοιμάται μέσα μας και αναμένει να αφυπνιστεί, ώστε να φωτίσει ολόκληρη την ύπαρξή μας. Μικρή, μέσα μου μια το πλησίαζα, μια το έχανα. Κάποτε όμως κατάφερα να το «ανάψω», πριν από 5 χρόνια περίπου που αφυπνίστηκα πνευματικά κι αποκάλυψα την Αποστολή της Ψυχής μου - που κι αυτή, ούρλιαζε μέσα μου ώστε να υλοποιηθεί…
Και τώρα πια, μεταλαμπαδεύω αυτό το Φως, αυτό το Σπινθήρα και σε αυτούς που είναι έτοιμοι να ανάψουν και το δικό τους Θείο Σπινθήρα – και να φωτιστούν.


Είμαστε τα «Φώτα της Ανάστασης»

Το ένα, ανάβει το άλλο…


«Δεύτε Λάβετε Φως».-

 

Με αγάπη,

Φίλις Χρυσού.-
[Αndromeda Galactica]

12 - 3 - 2014
 



 
*Tα συγγράμματά μου υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα ιδιοκτησίας.
Επιτρέπεται η αναδιμοσίευση μόνο με την πρόσθεση των συνδέσμων
και του ονόματός μου. Ευχαριστώ για την κατανόηση.